บทที่ 3 ความลับของคุณวาดิม 3
วาดิมโอบไหล่เด็กตัวเล็กลงจากรถแต่เหมือนเธอจะไม่ยอมง่ายๆเลยต้องบังคับด้วยการอุ้มเดินขึ้นไปบนห้องนอนของตัวเองทันที คืนนี้ถึงเวลาที่เราจะต้องคุยกันได้แล้วว่าความจริงคืออะไรกันแน่ เมื่อเดินมาถึงห้องนอนก็รีบกดล็อกประตูทันที แล้ววางเด็กแสบลงบนเตียงอย่างเบามือที่สุด
“นี่ห้องนอนของฉัน คืนนี้เธอต้องนอนที่นี่”
“นอนกับคุณวาดิมเหรอคะ!?”
“ทำอย่างกับไม่เคย!”
“ก็มันผ่านไปตั้ง…สามปีแล้ว”
“คิดนานจังเลยนะ”
“ว่าแต่คุณวาดิมเป็นใครกันแน่คะ ทำไมถึงไปโผลที่งานแบบนั้นได้ล่ะ แล้วก็มีลูกน้องเต็มไปหมดเลยด้วย คุณเป็นคนอันตรายขนาดนั้นเลยเหรอคะ หรือว่าแค่มีเอาไว้เฉยๆ”
“ถ้ามีไว้เฉยๆฉันจะจ้างเดือนละหลายล้านทำไมเล่า!”
“เอ้า! ก็เมื่อสามปีก่อนที่คุณอยู่กับฉันไม่เห็นมีใครตามหาตัวคุณวาดิมเลยนะ”
เขาถอดสูทออกแล้วปลดกระดุมเสื้อเล็กน้อยไม่ให้อึดอัดมากเกินไป จากนั้นถึงได้เดินมานั่งลงบนเตียงแล้วจับมือเล็กที่สะบัดออกด้วยความรวดเร็วมาก เธอมองเขาเหมือนตัวประหลาดและพยายามจะขยับตัวหนีให้ได้ สุดท้ายเลยต้องยอมตามใจเพราะยังไงคืนนี้เราจะต้องนอนด้วยกัน
“ไปอาบน้ำให้สดชื่นก่อนไหม?”
“ฉันจะกลับโรงเเรม”
“อย่าดื้อสิ!”
“ไม่ได้ดื้อ!! คุณน่ะลักพาตัวฉันมานะ!”
“ถ้าไม่ทำแบบนี้เธอจะมากับฉันไหมล่ะ!?”
“ใครจะมากับเฒ่าหัวงูแบบคุณห่ะ!?”
“คำก็แก่ สองคำก็เฒ่าหัวงู ไม่กลัวว่าจะได้เป็นเมียคนที่เธอด่าว่ามั้งเหรอ!”
“กลัวทำไม!?”
“ก็…”
“ฉันจะหาทางหนีออกจากสถานกักกันของที่นี่ให้ได้”
“สถานกักกันเลยเหรอ! บ้านฉันไม่ใช่คุกนะ!”
“คนเฝ้าเยอะขนาดนี้จะไม่ใช่ได้ยังไงเล่า”
“พูดไปเรื่อย! จะไปอาบน้ำเองหรือให้ฉันอาบให้?”
“ชุดล่ะ?”
“อยู่ในตู้น่ะ เลือกเอาแล้วกันว่าชอบชุดไหน”
“ถ้าแฟนคุณมาหาแล้วเจอฉันล่ะ ฉันจะต้องกลายเป็นชู้ชาวบ้านไหมคะเนี่ย!?”
“ฉันไม่มีแฟน ไม่มีเมีย ไม่มีอะไรทั้งนั้น ฉันมีแค่อดีตคู่หมั้นที่กำลังหาทางลากมาเค้นคออยู่ เธอไม่ได้เป็นชู้ของใครทั้งนั้นเพราะว่าเธอคือคนเดียวของฉัน”
เธอฟังเงียบๆแล้วพยักหน้าด้วยความเข้าใจในสิ่งที่เขาบอก คืนนี้ยังกลับไม่ได้แต่ก็ใช่ว่าพรุ่งนี้จะหาทางหนีออกจากที่นี่ไม่ได้เสียเมื่อไร เธอจะหาทางไปที่โรงแรมเพื่อเอาของสำคัญต่างๆ หรือพ่อแม่พี่ติดต่อมาหาจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงจนเกินไป เธอมาเที่ยวคนเดียวเพราะมั่นใจว่าโตมากพอจะดูแลตัวเองได้ แล้วพี่ชายก็แอบโทรมาบอกว่ามีของที่เธอน่าจะชอบในงานประมูลพร้อมกับทำบัตรเชิญปลอมๆมาให้ด้วย
คืนนี้อดได้ของเพราะคุณวาดิม
น่าเบื่อคนแก่
หลังจากอาบน้ำเสร็จก็ใส่เพียงเสื้อยืดกับกางเกงขายาวลากพื้นจนดูรุ่มร่าม แต่นั่นก็ไม่แปลกเพราะคุณวาดิมตัวสูงเหมือนเสาไฟฟ้าขนาดนั้นจะใส่กางกางขาสั้นคงไม่ได้หรอก เธอหยิบครีมบำรุงผิวของเขามาใช้ลวกๆ แล้วมองตัวเองในกระจกว่าเรียบร้อยถึงเดินออกมา
“เธออาบน้ำนานเกินไป”
“คุณไปอาบน้ำมาตอนไหนคะ?”
“เธอไปอาบ ฉันก็ไปอาบ มันก็แค่นั้นเอง”
“พรุ่งนี้ฉันจะไปโรงแรมนะ ถ้าคุณไม่ยอมปล่อยฉันก็จะหาทางหนีออกจากที่นี่ให้ได้”
“เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“บ้านฉันเข้าออกยากกว่านี้ยังหนีออกมาได้เลย แล้วนับประสาอะไรกับที่นี่ล่ะ!”
ยิ่งได้คุยก็ยิ่งสงสัยมากขึ้นกว่าเดิมว่าเธอเป็นใครกันแน่ เด็กดื้อเถียงเก่ง พูดเก่ง แถมคุยไปเรื่อยจนน่าสงสัย แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือชุดของเขามันใหญ่เกินไปจริงๆสำหรับเด็กตัวแค่นี้ เธอล้มตัวนอนลงบนเตียงแล้วหยิบโทรศัพท์มาเล่น เขาล้มตัวลงนอนและเว้นระยะห่างเล็กน้อยเพื่อให้ไม่อึดอัดจนเกินไป
“ทำไมต้องหนีออกจากบ้านด้วยล่ะ?” เขาถามด้วยความสงสัยมาก
“ก็พ่อแม่บอกว่าถ้าหนีออกจากไปบ้านได้เมื่อไรแปลว่าสามารถอยู่ข้างนอกได้อย่างปลอดภัยค่ะ บ้านฉันมีกับดักเยอะมาก พ่อเลี้ยงเหยี่ยวไว้สอดส่องตลอดเวลา แถมฝึกหมาตั้งสิบกว่าตัวให้เฝ้าบ้านด้วย ส่วนแม่เลี้ยงเสือค่ะ การจะหนีออกมาได้มันไม่ใช่เรื่องง่ายซะหน่อย”
“พ่อแม่ทำอาชีพอะไรเหรอ?”
“ความลับค่ะ แต่ฉันว่างงานนะ ฉันเป็นน้องคนสุดท้ายเลยไม่ต้องสืบทอดอะไรมากเหมือนพี่ชาย”
“ถ้างั้นจะอยู่ที่ไหนก็ได้ใช่ไหม?”
“ใช่ค่ะ ฉันมาเที่ยวที่นี่ได้เดือนหนึ่งแล้ว”
“พรหมลิขิตนะที่เราเจอกัน”
“ไม่ใช่พรหมลิขิตหรอก มันคือเวรกรรมค่ะ!”
